ΜΠΑΜΙΑ

Καθούμενος στον οίκο μου ,

σκέφτομαι διψασμένος ,

φοράω τα ακουστικά ,

και μένω παγωμένος

Ακούσατε μια βοή

που βούιξε στ ΄αυτί μου ?

Σαν μάνας ήτανε κραυγή ,

κούρνιασε στην αυλή μου

Λοιπόν το σκέφτηκα καλά ,

και θα αλλάξω ρότα .

Δεν θα φωνάζω για όλα αυτά ,

κι ούτε θα σας γκρινιάζω .

Θα ομιλώ ψιθυριστά ,

μόνο που ανατριχιάζω

Σαν πρώτη σκέψη μου ΄ρχεταί

για τούτο τον αιώνα ,

η παγκοσμιοποίηση που ΄χει βαρεί χειμώνα

Την φέρνω βόλτα από ΄δω ,

την φέρνω κι απ ΄την άλλη,

και κοίτα που με έπιασε

πάλη μεγάλη ζάλη.

Γλυκιά μου το αποφάσισα ,

δεν τρώγω άλλες μπάμιες ,

μες ΄την ζωή μου μάσησα ,

δεκάδες και χιλιάδες .

Είναι τροφή αυτό που θες

εγώ να μασουλάω ?

Η είναι σάλτσα αυτή για πες ?

διαρκώς ξερνοβολάω .

Φτιάξε μωρό μου ένα αυγό

κι ας είναι από κλούβιο .

Φοβάσαι μη και αισθανθώ ?

Βρε όλα ,μοιάζουν ίδιο.

Καλά ,καλά ηρέμισε δεν σε ξανά μαλώνω ,

τις μπάμιες πάντως μια φορά ,

σίγουρα τις γλιτώνω .

Λοιπόν ,αφού συγύρισα

το γαστρονομικό μου,

να δούμε τι ξεκίνησα

πριν λίγο στο γραπτό μου…

θυμήσου ,θυμήσου …

Α! για παγκοσμιοποίηση

χτυπιόταν το μυαλό μου

το χρήμα έχει ποίηση ,

τι λες μονάκριβο μου ?

Δεν τα αφήνεις τώρα αυτά

και πάμε στην κουζίνα

υπάρχει η μπάμια η γλυκιά

και έχει πέσει πείνα.

Ο ποιητής πολύ πεινά ,

και πρέπει να ενδώσει .

Οι μπάμιες είναι ψέματα ,

κι είναι μεγάλη η δόση .

13 Νοεμβρίου 2001